دل خسته, تر از همیشه ، بی بال و پرم

چگونه, فراموشت, کنم....

نبودن, تو بهانه بدی است برای سکوت

نبودن تو و سکوت با هم یکجا جمع نمی شوند

تو که نیستی هجوم نبودنت فریاد می شود

برای عشق...

چه رفتن ها که می ارزد به بودن های پوشالی چه آغوشی،چه امّیدی به این احساس تو خالی؟ کبوتر با کبوتر مانده اما از سر اجبار در این دنیای, تودرتو،تو دیگر از چه مینالی؟ یکی را دوستش داری که او دنبال غیر ا

باورکن
پاییز که می آید
همین پیرمردهای تنها
روی نیمکتهای پارک هم
به اولین, عشقشان فکر می کنند
به دختری با موهای طلایی
یا گیسوان سیاه
روسری خالدار
یا شاید شالی پشمی
به حرفهایی که باید می گفتند
و نامه هایی
که هیچ گاه به مقصد نمی رسد

هنوز هم عاشقانه هایم را عاشقانه برای, تو می نویسم
هنوز هم در ازدحام این همه امواج
از با تو بودن حرف می زنم
هنوز هم باور دارم عشق ما جاودانه است
و هنوز هم ساحل آرام منی که موجهای سهمگین روزگار وجودم برکرانه نگاه مهربانت آرام می گیرد.

درد دارد.....
کسی تنهایت بگذارد که
به جرم با او بودن, همه تنهایت گذاشته باشند

بار اولم نیست که بی مقدمه, و یهوویی هوس نوشتن میکنم ، این سطر را که مینویسم نمیدونم سطر بعدی چی باشه... این روزها باز هوای بی هوایی میزند به سرم... باز دلم پر است، از خودم بیشتر ،که توقع زیادی دارم ا

وباز هم روزی دیگر وباز هم تکرار روزگاران پژمرده وثانیه های افتاده از نفس وباز هم سکوت, وسکوت وسکوت وباز فاصله ای که تمنای وصال و رسیدن در نگاهش موج میزند آی فاصله ها درامیزید با من با من درامیزید و